|
Hoe de zaak Holloway een hype werd |
|
|
ORANJESTAD (27-04-06) - Een Amerikaans meisje verdwijnt spoorloos terwijl ze op vakantie is. Zoiets is even nieuws in de Verenigde Staten en dan wordt ze een van de velen op de websites voor vermiste kinderen.
Anders ging het met de Amerikaanse tiener Natalee Holloway, die bijna een jaar na verdwijnen op Aruba nog steeds breaking news is op de grote Amerikaanse tv-netten, mede dankzij de inspanningen van haar moeder Beth Twitty (foto). De Wereldomroep zet uiteen hoe de zaak een hype kon worden.
Ook de Nederlandse redacties zitten nog steeds boven op het weinige nieuws dat uit Aruba komt. Terwijl de feiten toch niet zo heel anders zijn dan bij andere verdwijningen. Natalee Holloway viert met klasgenoten op Aruba het feit dat ze zijn geslaagd. De meisjes storten zich in het bruisende avondleven: drinken, dansen en daten. En dan gaat Natalee de laatste avond met drie jongens op stap, waarna niets meer van haar is vernomen. De jongens zeggen dat ze haar op een strand hebben achter gelaten en dat ze pertinent niet mee terugwilde naar haar hotel. Op het kleine Aruba zijn vermiste personen meestal binnen een paar dagen weer terecht, maar van Natalee ontbreekt elk spoor. Normaal gesproken blijft dat de gemoederen slechts even bezig houden, maar in dit geval niet. Hoe komt dat?
In de eerste plaats ligt dit aan haar moeder, Beth Twitty. De dag na de verdwijning is ze al op Aruba met cameraploegen. Ze schetst het beeld van een brave dochter, een blonde schoonheid, die keurig op zondagsschool zat en naar kerkclubs ging. De Amerikaanse kijker huivert: zo'n deugdzame Amerikaanse tiener misleid en verleid op een zwoel gekleurd tropisch eiland. Het medeleven wordt aangewakkerd door de diep droevige moeder die ze te zien krijgen, met wallen onder de ogen van verdriet. De Arubaanse tv-kijker ziet een heel andere Beth Twitty: een goedlachse, mooi opgemaakte vrouw die vriendelijk, maar beslist weigert de Arubaanse media te woord te staan en de Amerikaanse media weet te bespelen.
Zij laten zich ook maar al te graag bespelen, want vanaf het eerste moment blijkt dat een uitzending over Natalee Holloway een kijkcijferkanon is. De Amerikaanse journalisten, die in grote drommen op Aruba zijn geland, worden er bijna wanhopig van: er is geen nieuws te melden en toch wil hun redactie dat ze een uur vullen. De Arubaanse regering probeert de publiciteit in goede banen te leiden door elke dag een briefing te geven, waar eigenlijk weinig wordt meegedeeld. Maar de Amerikaanse journalisten draaien de verklaringen om en om en geven ellenlange commentaren. Het resultaat is dat de Arubaanse autoriteiten hun eigen woorden niet meer herkennen. Ze worden dan ook steeds zwijgzamer.
De talkshows nemen ondertussen de zaak-Holloway over van de nieuwsredacties. Dr. Phil en Nancy Grace noemen de verdachten 'moordenaars', in het voetspoor van Beth Twitty die zegt er zeker van te zijn dat de persoon die haar voor het laatst heeft gezien, Joran van der Sloot, de dader is en daar ook bewijzen voor te hebben. Dr. Phil en Nancy Grace vragen niet naar die bewijzen, maar borduren erop voort. Met verantwoorde journalistiek heeft dit allang niets meer te maken.
Absoluut dieptepunt is een bandopname die Dr. Phil laat horen van een gesprek met de twee andere verdachten, de gebroeders Kalpoe. Daarin zeggen de gebroeders dat de drie verdachten seks hebben gehad met Natalee. Maar uit onderzoek van het gerechtelijk laboratorium in Nederland blijkt dat er geknoeid is met de band. Ze hebben gezegd: 'We had no sex with the girl', maar het woord 'no' is eruit geknipt. Dat wordt de Amerikaanse kijker niet verteld, zodat het Amerikaanse publiek gaat denken dat de Arubaanse autoriteiten moordenaars en verkrachters vrij laten rondlopen.
BUSH
Er is nog een factor van belang voor de aandacht die de zaak krijgt. Beth Twitty beschikt over geld en over goede connecties in de top van de Republikeinse Partij. Ze gaat zelfs af en toe met de first lady Laura Bush naar de kerk. Ze zorgt ervoor dat er een boycotactie tegen Aruba op gang komt, die wordt gesteund door de gouverneur van Alabama. Die boycotactie houdt de zaak-Natalee weer in het nieuws. De Arubaanse regering vraagt de Nederlandse regering in te grijpen, maar van Washington komt slechts een zuinige verklaring dat de gouverneur van Alabama zijn mening heeft en dat de Amerikaanse regering geen mening heeft.
Inmiddels raken de nieuwsredacties weer geïnteresseerd. Tot hun stomme verbazing is het gerechtsgebouw op slot als verdachten voor de rechter-commissaris worden geleid die moet beslissen over verlenging van hun aanhouding. Ze begrijpen er niets van: in de Verenigde Staten is elke stap in de procedure een openbare aangelegenheid en hier gebeurt alles achter gesloten deuren. Wat moeten de autoriteiten verborgen houden? Democratie is voor hen ook openheid in gerechtelijke procedures. Het gemis hieraan versterkt het vooroordeel dat op Aruba dingen gebeuren die het daglicht niet kunnen velen en waar blonde Amerikaanse meisjes niet veilig zijn.
Zo staan twee vooroordelen tegenover elkaar: aan Amerikaanse kant het diepe wantrouwen tegenover andere culturen, rassen en rechtssystemen en aan Nederlandse kant het beeld dat je in de Verenigde Staten met geld en goede connecties alles voor elkaar krijgt. Het is stof voor een tragische soap van de eerste orde, huiveringwekkender dan een verzonnen verhaal, want ondertussen is van de levenslustige Natalee nog geen spoor gevonden. (bron Wereldomroep) |
